In een vloeiende beweging teken ik alweer een prachtig figuur in de schuimkraag van mijn trappist. Het heeft de vorm van een half hart dat op zoek moet gaan naar de andere helft. Ik geloof graag dat het met opzet is, alsof ik tevreden ben dat ik weer beschikbaar ben, maar in werkelijkheid ben ik te dronken om het hart compleet te maken. Tijd om wat te eten. Helaas is er in de keuken van een vrijgezelle man in de schuldsanering niet veel eten te vinden. In een van de kastjes vind ik nog een oud afbakstokbrood. Ik snijd om de groenblauwe schimmelvlekken heen en gooi de rest in de oven. Terwijl ik met een hand de temperatuur instel, wip ik met de andere mijn telefoon uit mijn broekzak. Een snelle, trefzekere handeling alsof ik weer achter de toonbank links een bestelling opneem, rechts een melkkunstwerk maak, achter me een verse kop laat doorlopen en in gedachten al bezig ben met de vrijpartij van na de sluit. Iedere dag, zodra de deuren op slot waren en de luiken dicht, vierden Melissa en ik de dagomzet. Ze was meer dan mijn enige werknemer, maar helaas heb ik haar moeten laten gaan. Ze bood nog aan om te blijven, voor mij zonder kosten. Dat is nu vier maanden geleden, ik heb er niet meer op gereageerd.

Ik zoek een video over de schadelijkheid van schimmels op brood. Van de ene video raak ik verdwaald in de andere. Het algoritme wordt aangepast aan mijn interesse waardoor ik steeds meer video’s vind over schimmels. Er zitten blijkbaar altijd schimmels in brood, daar wordt het mee bereid, net als in kaas of bier. Ook de champignons pak ik er nog bij en ik heb een heerlijk schimmelrijk avondmaal. Ik heb deze week slechter gehad. Na het maal loop ik naar de schuur om nog een biertje te halen. Ik klik nog gauw een volgend filmpje aan voor onderweg. Melissa had er een hekel aan, hoe ik met mijn verstand in de telefoon kan zitten. In het echte leven, zo noemde ze het, is veel meer te leren en zien. Ze heeft gelijk. Onder de schutting ligt een dode muis. Als ik de schuur binnenga, zie ik hem in mijn ooghoeken liggen. Hij ligt er zo lang dat er een tweede pluizige vacht is ontstaan die het hele beestje lijkt te bedekken. 

Als ik weer terugloop, zie ik langs het pad tussen het onkruid met gras enkele paddenstoelen staan. Ik ga er gehurkt boven zitten, gefascineerd bekijk ik de schimmel. De pioniers van het leven op aarde, dat wil zeggen op het land niet in de zee. Ik open het bierflesje aan de rand van een bloembak met drie verwelkte zonnebloemen. Ik kan ze maar beter niet weggooien. Het is voedsel voor de schimmels die op hun beurt weer nieuw leven voeden. Ik dacht hiervoor altijd dat schimmels alleen kunnen zorgen voor een overgang van leven naar dood. Iets te veel schimmel in de keuken en aan het koffiezetapparaat, meende de gezondheidsinspecteur. Het gebruikte condoom op de keukenvloer ontnam me een tweede kans, de zaak kon dicht. 

Moeder belt. Ik graaf mijn voeten in de aarde, een open plek in het gras. Onder de grond bevindt zich een groot netwerk, schimmeldraden die signalen kunnen versturen en ontvangen. Zelfs andere organismen kunnen inloggen op het netwerk om met elkaar te communiceren. Zo heel revolutionair was het internet dus niet. Ik woel met mijn voeten onder de aarde om in te loggen. Vervolgens steek ik mijn armen uit als een antenne in de hoop op meer bereik, hoewel dat natuurlijk onzinnig is: wie gebruikt er immers nog een antenne als er al glasvezel ligt? De telefoon trilt en rinkelt nog terwijl ik probeer mijn moeder via het schimmelnetwerk te bereiken. 

In mijn achtertuin staan twee berken. ‘Twee prachtige Betulae,’ zo zei de makelaar om de pijn voor de huidige huizenprijzen te verzachten, ‘een moeder en haar zoon.’ De moeder raakt met haar wortels de ondergrondse schimmels aan, ze logt in op het netwerk. Haar kind, dat is opgegroeid met deze technologie, is even daarvoor al ingelogd. De zoon laat weten geen voeding te kunnen vinden in de bodem waar hij zich bevindt. Het zal niet lang meer duren of hij gaat failliet. Ik proost met een flinke teug op zijn ondernemerschap. De moeder heeft meer dan voldoende voeding in haar omgeving. Via het schimmelnetwerk stuurt ze voedingsstoffen naar haar lieve jongen, zodat hij kans heeft een mooi bestaan op te bouwen in de hoop dat ook hij ooit kinderen krijgt. Een leven met klompvoeten waarin hij ongewild en onbedoeld zijn moeder zal bevruchten als een Betulaceaanse tragedie. Of hij eerder al zijn vader vermoordde, vertelde de makelaar me niet.

Beide bomen zijn verbonden met het schimmelnetwerk, daar gaat het bij mij mis. Ik moet dat moeder natuurlijk wel eerst even vertellen. Anders staat ze gewoon met haar schoenen boven op een dikke laag beton met afwerkvloer. Waar bomen elkaar voeding kunnen geven, blijft het bij mensen meestal bij geld. Je zult dan eerst nog even via de bezorgdienst van Albert Heijn of Jumbo je eten moeten bestellen. Alsof moederberk tegen haar kind zegt dat hij drie tuinen verderop, dat is hier de enige andere tuin met een boom, zijn voedingsstoffen kan bestellen. Mijn moeder heeft inmiddels opgehangen. 

Mijn voeten onder de grond, biertje in een hand, telefoon in de andere. Ik kan geen kant op, als een boom. Achter me ligt de muis die wordt opgevreten door schimmels. Ik wil Melissa bellen, samen met haar opnieuw beginnen. Samen een plekje zoeken, een eigen achtertuin waar men naartoe komt om te schuilen voor de zon of de regen, een plek waar we vrucht zullen dragen. Maar wat moet ze met iemand als ik? Ik heb geen geld voor een nieuwe zaak, geen geld voor kinderen en al helemaal geen verstand van tuinieren. Ik druk de contactenlijst weg en klik het volgende filmpje aan.